Share on linkedin
Share on telegram
Share on email
Share on facebook
Share on google
Share on twitter

عنوان اختراع:

سامانه تراکم‌سنج هوشمند لایه‌های روسازی

سال:

۱۳۸۹

توضیحات کوتاه:

تا حالا دقت کردین که یهویی آسفالت خیابون‌ها میپکه؟! هنوز دو سال نیست که آسفالت کردن میبینی ترک ورداشته و تیکه تیکه شده و چیزی ازش نمونده. حالا اینو در نظر بگیرین که این آسفالت حداقل باید ۱۰ سال عمر کنه. برا همین همش به جای این که هزینه‌های نگهداری راه‌ها معقول بشه و مابقی بودجه بره برای ساخت و سازهای جدید و مابقی کارهای با اهمیت بالا بشه، یه حجم عظیم بودجه صرف دوباره کاری میشه.

گیر کجاست؟ عموما مشکل اجراست. از بد تولید کردن آسفالت بگیر تا بد اجرا کردنش. ولی این وسط یکی از مهم‌ترین مشکلات کار اینه که روسازی یا زیرسازیش درست متراکم نمیشه. یعنی موقعی که غلتک میزنن که مصالح توی هم برن و تا اون حدی که امکانش هست متراکم بشن، هنوز کار تموم نشده میگن ولش کن! خوبه دیگه!

دلیل هم زیاد داره. از اشتباهات سهوی بگییییییییییییر تا پول و طمع و هدیه! و خیلی مسائل دیگه.

این وسط راهش چیه؟ طبیعتا اگه بتونیم به جای روش‌های سنتی، همون موقع غلتک زنی بفهمیم چقد لایه زیر غلتک متراکم شده میشه جلو خیلی هزینه‌های بعدی رو گرفت. 

این چیزی که درست کرده بودم همین کار رو میکرد. نمونه‌های خارجی داشت که اون موقع توی مایه‌های ۱۸۰,۰۰۰ دلار به بالا بودن. ولی این یکی از صنعتی میشد تقریبا میشد هزینه نزدیک به صفر. که البته دستشونم درد نکنه که چقد حمایتمون کردن! ولش کن که هر وقت یاد اون ۳ سال و نیمی که عمرمو گذاشتم برای ساختنش میفتم اعصابم خرد میشه.

مطالب مرتبط

avatar
  مشترک  
دریافت پیام از طریق
به بالای صفحه بردن