Share on linkedin
Share on telegram
Share on email
Share on facebook
Share on google
Share on twitter

این مطلب در ادامه مطلبی هست که در خصوص قرارداد عدم افشای اطلاعات NDA نوشته بودم

با توجه به حجم سوالاتی که در خصوص قرارداد عدم افشای اطلاعات یا همون قرارداد NDA یا (Non-disclosure agreement) این چند وقت ازم شده لازمه یه سری موارد رو اضافه کنم به این داستان:

نکته اول:

قرارداد NDA رو عموما به دو مدل یکجانبه و دو جانبه مینویسن؛ اما شرکتها در عموم موارد این کار رو به صورت یکجانبه مینویسن؛ به این شکل که صرفا طرف دوم شرکت باید اسرار شرکت رو حفظ کنه. اون نمونه قراردادی که گذاشته بودم تقریبا میشه گفت یه قرارداد دو جانبه بوده. 

نکته دوم:

شرکتها و طرفهایی که قرارداد NDA رو امضا میکنن باید بدونن که اثبات کردن تخطی از این قرارداد به این سادگی‌ها نیست. صرف این که یه قرارداد امضا شده کفایت نمیکنه و موقع شکایت باید ادله و مستندات کافی برای اثبات ادعا وجود داشته باشه. برا همین حتما حتما باید ساختارهای سازمانی هم طوری طراحی شده باشه که افراد امکان سو استفاده نداشته باشن و در صورتی که اطلاعاتی افشا شد بشه به نحوی فرد خاطی رو پیدا کرد.

نکته سوم:

این که یه قرارداد امضا کردین به این معنی نیست که دیگه بیخیال همه چی. استانداردهای ایزو در خصوص حفاظت اطلاعات رو بهتره پیدا کنید. این حفاظت از جنس حفاظت فیزیکی مثل قفل و کلید و در و گاوصندوق و … رو شامل میشه تا حفاظت‌های دیتا مثل طبقه بندی اطلاعات و رده بندی سطح دسترسی و … . فقط و فقط زمانی میتونید خیالتون راحت باشه که اطلاعات محفوظ هستن که این کارا انجام شده باشن.

نکته چهارم:

اگر قراره اطلاعات محرمانه‌ای به کسی بدین حتما قبل از ارائه اطلاعات قرارداد عدم افشای اطلاعات رو امضا کرده باشین؛ و الا دیگه هر چی پیش بیاد کاری نمیتونید بکنید.

نکته پنجم:

این قراردادی که برای نمونه گذاشتم اسمش روی خودشه: نمونه قرارداد! خواهشا اگر قراره که با کسی قراردادی بنویسید حتما حتما برای کار خودتون شخصی سازیش کنید؛ نه این که همینو کامل کپی پیست کنید.

نکته ششم:

قرارداد عدم افشای اطلاعات توی یه پروژه کافیه تحت یک بند از قرارداد اصلی در خصوص محرمانگی اطلاعات بیاد و نیازی به نوشتن یه قرارداد جداگونه نیست. اما برای کارهایی مثل جذب سرمایه‌گذار یا شریک تجاری از سمت بنیانگذار یه کسب و کار که قراره یه روند طولانی مدت داشته باشه به عنوان یه توافقنامه جداگونه نوشته میشه.

نکته هفتم:

قوانین کشور هم در خصوص محرمانگی اطلاعات این بندها رو در نظر گرفتن که میشه بهشون استناد کرد.

توی قوانین تجارت الکترونیک ایران مشخصا به این موارد اشاره کرده و ماده صریح قابل استناد برای این موضوع وجود داره. در ماده ۶۵ قانون تجارت الکترونیک آورده شده که: «اسرار تجاری الکترونیکی «‌داده پیامی» است که شامل اطلاعات،‌ فرمولها، الگوها، نرم‌افزارها و برنامه‌ها، ابزار و روشها، تکنیک‌ها و فرایندها، تألیفات منتشر‌نشده، روشهای انجام تجارت و داد و ستد، فنون، نقشه‌ها و فراگردها، اطلاعات مالی،‌فهرست مشتریان، طرحهای تجاری و امثال اینها است، که به طور مستقل دارای ارزش‌ اقتصادی بوده و در دسترس عموم قرار ندارد و تلاشهای معقولانه‌ای برای حفظ و حراست‌ از آنها انجام شده است»

توی ماده یک جرائم محرمانگی داده‌های پلیس فتا هم در خصوص محرمانگی اطلاعات اومده که: «هرکس به طور غیرمجاز به داده ‌ها یا سیستم های رایانه ‎ای یا مخابراتی که به وسیله تدابیر امنیتی حفاظت شده است دسترسی یابد، به حبس از نود و یک روز تا یک سال یا جزای نقدی از پنج تا بیست میلیون ریال یا هر دو مجازات محکوم خواهد شد». ذکر چنین مواردی نشان می‌دهد که خواسته شما ازطرف مقابل کاملا منطقی، قانونی و اصولی است.

نکته هشتم:

بهتره که توی بندهای قرارداد عدم افشای اطلاعات دقیقا قید بشه که چه نوع اطلاعاتی مورد نظر هست. این مسئله بعدها برای اثبات هم کمک میکنه اما باید به صورت دقیق همه موارد رو قید کرده باشین که راه در رو نداشته باشه بعدا!

مطالب مرتبط

avatar
  مشترک  
دریافت پیام از طریق
به بالای صفحه بردن